{"id":1629,"date":"2024-11-10T21:46:52","date_gmt":"2024-11-10T20:46:52","guid":{"rendered":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/?page_id=1629"},"modified":"2024-11-10T21:50:39","modified_gmt":"2024-11-10T20:50:39","slug":"dei-andre-gudane","status":"publish","type":"page","link":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/?page_id=1629","title":{"rendered":"Dei Andre Gudane"},"content":{"rendered":"\n
<\/span>\"\"
\n

Dei Andre Gudane<\/p>\n\n\n\n

Av H.P. Lovecraft<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

Opp\u00e5 den h\u00f8gste tinden i verda bur gudane av jorda, som ikkje lastar mennesket med \u00e5 seia at han hev sett dei. Andre fjell \u00e5tte dei f\u00f8r; Men flatmarksmenn kl\u00f8yvde seg st\u00f8tt over steinhaugar og sn\u00f8fonner, for so \u00e5 driva dei gamle gudane til h\u00f8gare og h\u00f8gare tindar til berre dei siste er att. N\u00e5r dei etterl\u00e8t dei gamle fjella tok dei med alle spor av seg sj\u00f8lv, utanom, var det sagt, d\u00e5 dei let att eit rista bilete p\u00e5 fjellsida som dei kalla Ngranek.<\/p>\n\n\n\n

Men no hev dei kome seg til ein ukjend Kadat i den kalde grua der ingen mann vil koma, og vert morske, der det ikkje er nokon h\u00f8gare stad \u00e5 fly fr\u00e5 mannsens kome. Dei vert morske, og der dei ein gong let mennesket bytta dei ut, st\u00f8ytar de mannen fr\u00e5 \u00e5 koma; eller dei komande; \u00e5 fara. Det er godt for mennesjet \u00e5 ikkje vita om Kadat i den kalde grua; elles ville dei hardhuga freista \u00e5 stiga opp i det.<\/p>\n\n\n\n

Somme gonger, n\u00e5r gudane av jorda lengtar att til heimen vitjar dei end\u00e5 i nattem\u00f8rkret tindane kor dei budde, og stille gret medan dei freistar \u00e5 tevla gamaldags leik p\u00e5 dei gamle eggane. Mennesket kjente t\u00e5rene \u00e5t gudane p\u00e5 kvit-toppa Turai, d\u00e5 dei totte det var regn; og hadde h\u00f8yrd sukket \u00e5t gudane i den ottefulle morgonvinden fr\u00e5 Lerion. I himmelskipa \u00e5t gudane er dei vande \u00e5 ferdast i, og sn\u00f8gghuga b\u00f8nder hev soger som held dei fr\u00e5 vise h\u00f8ge tindar om natta n\u00e5r skyane samlast, for gudane er ikkje n\u00e5dige som fr\u00e5 gamalt av.<\/p>\n\n\n\n

I Ultar, som ligg ovanf\u00f8re elva Skai, budde ein gamal mann, som var ihuga for \u00e5 skoda gudane av jorda; Ein mann som hadde kunnskap fr\u00e5 dei sju l\u00f8ynde b\u00f8kene \u00e5t Hsan, og kjende med Pnakotiske manuskript fr\u00e5 det fjerne og frosne Lomar. Namnet hans var Barzai Vise, og bygdefolket fortel om korso han gjekk opp i fjellet om natta av ein merkeleg form\u00f8rking.<\/p>\n\n\n\n

Barzai visste so mykje om gudane at han kunne vita n\u00e5r dei kom og gjekk, og gissa so mange av l\u00f8yndomane deira at han sj\u00f8lv vart sett p\u00e5 som ein halvgud. Det var han som viseleg r\u00e5da folket i Ultar d\u00e5 dei godtok lova mot \u00e5 myrda kattar og som fyrst fortalte den unge presten Atal kvar svarte kattar g\u00e5r p\u00e5 Sankthansaftan. Barzai var kunnig i sogene om gudane av jorda, og hadde hug for \u00e5 skoda dei andlet mot andlet. Han trudde at den l\u00f8ynde kunnskapen hans om gudane kunne verja han fr\u00e5 vreiden deira, so med p\u00e5gangsmot \u00e5 g\u00e5 til foten av det h\u00f8ge og steinete Hatreg-Kla p\u00e5 ei natt kor han visste ag gudane ville vera der.<\/p>\n\n\n\n

Hateg-Kla ligg langt ute i stein\u00f8rkenen forbid Hateg, som grunnlegg namnet, og den reiser seg som ein statue av stein i eit stille tempel. Rundt toppen lekte alltid t\u00e5ka sorgfullt, for t\u00e5kene er minna \u00e5t gudane, og gudane elska Hateg-Kla d\u00e5 dei kvilte p\u00e5 det i gamle dagar. Gudane av jorda vitja ofte Hateg-Kla I himmelskipa sine, og kasta bleik damp over eggane medan dei dansa p\u00e5 toppen med lengsle under ein kl\u00e5r m\u00e5ne. Bygdefolket i Hateg sa det var ilt \u00e5 klatra opp Hateg-Kla uansett tida, og livsfarleg \u00e5 klatra det om natta n\u00e5r den bleike dampen g\u00f8ymet toppen og m\u00e5nen; men Barzai h\u00f8yrde ikkje p\u00e5 dei d\u00e5 han kom fr\u00e5 nabobyen Ultar med den unge presten Atal, disippelen hans. Atal var den einaste sonen til innehavaren av eit vertshus og var stundom redd; men far \u00e5t Barzai hadde vore ein greve som heldt til i eit eldgamat slott, so han \u00e5tte inga overtru i blodet og berre lo av dei ottesame b\u00f8ndene.<\/p>\n\n\n\n

Barzai og Atal gjekk ut or Hateg inn i den steinete \u00f8rkenen, trass i tryglinga til b\u00f8ndene, og tala om verdsens gudar ved leirb\u00e5let sitt om natta. Dei f\u00f3r i mange dagar, og s\u00e5g langt borte fr\u00e5 det opne Hateg-Kla med ljoskrinsen \u00e5t den ottefulle t\u00e5ka. P\u00e5 den trettande dagen n\u00e5dde dei foten av det einsame fjellet, og Atal tala om fryktene sine. Men Barzai var gamal og kunnig og frykta ikkje noko, og leia fram opp mot eggen som ingen mann hadde stige sidan tida \u00e5t Sanso, som er skriven ottefullt om i dei morkna Nakotske Manuskripta.<\/p>\n\n\n\n

Leia var steinete og danna av farleg store stup, klipper og stein som datt. Seinare sn\u00f8dde det og var kalt; og Barzai og Atal sklei og fell medan dei vassa og pl\u00f8ydde seg oppover med stavar og \u00f8ksar. Til slutt vart lufta tynn, himmelen endra l\u00e8t, og klatrarane kava etter luft; men dei krabba end\u00e5 opp, og lengre oppover, medan dei undra seg over kor merkeleg staden var og spanande tanken var p\u00e5 kva som skulle skje p\u00e5 toppen n\u00e5r m\u00e5nen skein og den blanke dampen spreidde seg. I tre dagar klatra dei h\u00f8gare og h\u00f8gare mot taket av verda; so slo dei leir for \u00e5 venta p\u00e5 at m\u00e5nen skulle dekkjast.<\/p>\n\n\n\n

I fire netter kom ingen skyer, og m\u00e5nen skein kaldt gjennom den tynne, ottefulle t\u00e5ka rundt den tagale tinden. So p\u00e5 den femte natta, d\u00e5 det var fullm\u00e5ne, s\u00e5g Barzai nokre tette skyar langt mot nord, og var vaken med Atal for \u00e5 sj\u00e5 dei n\u00e6rma seg. Dei sigla majestetiske og luftige, sakte og med meining; Krinsa seg or toppen over tilskodarane, og g\u00f8ymde m\u00e5nen og tinden fr\u00e5 \u00e5 kunne skoda. I ein lang time s\u00e5g dei sj\u00e5ande, medan dampen kvervla og enda av skyene vart tjukkare og r\u00f8rte seg meir. Barzai var vis i sogene om verdsens gudar og h\u00f8yrde godt etter visse ljodar, men Atal kjende kulda fr\u00e5 dampen og i den prude natta, og vart s\u00e6rs redd. Og d\u00e5 Barzai klatra h\u00f8gare og lokka ivrig, gjekk det lenge f\u00f8r Atal f\u00f8lgde etter.<\/p>\n\n\n\n

So tjukk var dampen at vegen vert vandare, og sj\u00f8lv om Atal fylgde til slutt, s\u00e5g han nesten ikkje den gr\u00e5 forma \u00e5t Barzai p\u00e5 den bratte eggen over det sky-dulde m\u00e5neljoset. Barzai ferda seg s\u00e6rs langt fram og s\u00e5g ut til, trass alderen, \u00e5 klatra med mindre m\u00f8de enn Atal; utan \u00e5 otta seg for hallinga som vaks seg alt for h\u00f8g, sj\u00f8lv for ein sterk og hugsterk mann, utan \u00e5 kvila ved dei breie, svarte s\u00f8kka som Atal knappast kunne skrida over. Og dei gjekk so vilt over steinar og avgrunnar, skleid og snubla, og stundom s\u00e5g dei med vyrdnad p\u00e5 flateomfanget og den f\u00e6lslege togna av bleike istappar og stumme trinn av granitt.<\/p>\n\n\n\n

Plutseleg gjekk Barzai ut fr\u00e5 synsranda \u00e5t Atal, d\u00e5 dei kl\u00f8yvde over eit grueleg berg som s\u00e5g ut til \u00e5 benda seg utover og stenga stien til ein kvar klatrar som vanta inspirasjon fr\u00e5 verdsens gudar. Atal var langt nede og planla kva som skulle gjera d\u00e5 han n\u00e5dde plassen, d\u00e5 han forvite s\u00e5g at ljoset hadde vorte sterkare, som om den skylause tinden og den m\u00e5neljose m\u00f8teplassen \u00e5t gudane var mykje n\u00e6rmare. Og medan han velta seg vidare mot berget som benda seg og den ljose himmelen kjende han p\u00e5 redsle som rista han meir enn han hadde kjent f\u00f8r. So gjennom den h\u00f8ge t\u00e5ka h\u00f8yrde han r\u00f8ysta \u00e5t Barzai ropa i vill frygd:<\/p>\n\n\n\n

\u00abEg hev h\u00f8yrd gudane. Eg hev h\u00f8yrd verdsens gudar syngja i masser p\u00e5 Hateg-Kla! R\u00f8ystene \u00e5t verdsens gudar er kjende for Profeten Barzai! T\u00e5kene er tunne og m\u00e5nen er bjart, og eg skal sj\u00e5 gudane dansa vilt p\u00e5 Hateg-Kla som dei elska i sin ungdom. Visdommen \u00e5t Barzai hev gjort han st\u00f8rre enn gudane av jorda, og mot vilja han vil galderen og grensene ei vera; Barzai vil skoda gudane; Gudane stolte; Gudane l\u00f8ynde; Gudane av jorda som hatar menneskje-synet.\u00bb<\/p>\n\n\n\n

Atal kunne ikkje h\u00f8yra r\u00f8ystene Barzai h\u00f8yrde, men han var no n\u00e6r berget som benda seg og s\u00e5g etter fotfeste. D\u00e5 h\u00f8yrde han r\u00f8ysta \u00e5t Barzai veksa seg skingrande og h\u00f8gare:<\/p>\n\n\n\n

\u00abT\u00e5ka er s\u00e6rs tunn, og m\u00e5nen kastar skuggar p\u00e5 eggen; R\u00f8ystene \u00e5t verdsens gudar er h\u00f8ge og ville, og dei ottar komet \u00e5t Barzai Vise, som er st\u00f8rre enn dei \u2026 M\u00e5nens ljos flakkar, medan verdsens gudar dansar det mot; Eg skal sj\u00e5 forma av dei dansande gudane som spring og ular i m\u00e5neljos \u2026 Ljoset dimmar seg og gudane er redde.\u00bb<\/p>\n\n\n\n

Medan Barzai ropte desse tinga kjende Atal eit \u00e5ndeleg brigde over alt i lufta, som om lovane i verda b\u00f8ygde seg for st\u00f8rre lovar; For sj\u00f8lv om vegen var brattare enn nokon gong, hadde leia oppover vorte skremmeleg lett, og det bulande berget vart knappast eit hinder d\u00e5 han n\u00e5dde det og sleid seg faretruande opp mot den utheva overflata. Ljoset fr\u00e5 m\u00e5nen hadde merkeleg nok tapt, og d\u00e5 Atal kava seg opp gjennom t\u00e5ka, h\u00f8yrde han Barzai Vise skrika i skuggane:<\/p>\n\n\n\n

\u00abM\u00e5nen er m\u00f8rk, og gudane dansar i natt; Det er redsle i himmelen, for n\u00e5r m\u00e5nen hev sokke i m\u00f8rker, som inga bok \u00e5t mennesket eller \u00e5t verdsens gudar hev sett fyre seg \u2026 Det er ukjend galder p\u00e5 Hateg-Kla, for ropa \u00e5t dei redde gudane hev vorte til latter, og is-eggane skyt endelaust opp i den m\u00f8rke himmelen som eg stupar i \u2026 Hei! Hei! Endeleg! I det veike ljoset seg eg gudane av jorda!\u00bb<\/p>\n\n\n\n

Og no h\u00f8yrde Atal, som svimmelt glei over ufattelege h\u00f8gdar, h\u00f8yrde i m\u00f8rkeret ein vanvyrdt lott, som blanda seg med ein gr\u00e5t som ingen mann hev h\u00f8yrd, utanom i mareritta ein ikkje kjenner att i Flegeton; Ein gr\u00e5t som rista otta og m\u00f8da av eit heims\u00f8kt liv, sveipt i eit skremmeleg augneblink:<\/p>\n\n\n\n

\u00abDei andre gudane! Dei andre gudane! Dei gudane fr\u00e5 den ytste helheimen som verjar dei veike gudane av jorda!\u2026 Sj\u00e5 bort \u2026 G\u00e5 attende\u2026Ikkje sj\u00e5! Ikkje sj\u00e5! Hemnen \u00e5t dei uendelege djupa\u2026 Den bannst\u00f8ytte, vanfrelste kl\u00f8ft\u2026 Miskunnelege gudar \u00e5t jorda, eg fell inn i himmelen!\u00bb<\/p>\n\n\n\n

Og d\u00e5 Atal lokka auga og stoppa \u00f8yro og freista \u00e5 krumma seg ned mot den \u00f8yelege dragninga fr\u00e5 ukjende h\u00f8gdar, ljoma det p\u00e5 Hateg-Kla det ovlege dr\u00f8net av torden som vekte den gode bonden p\u00e5 jordet og den \u00e6rlege bydama i Hateg, Nir og Ultar og l\u00e8t dei skoda gjennom skyene den underlege m\u00f8rklegginga av m\u00e5nen som inga bok hadde sp\u00e5dd. Og n\u00e5r m\u00e5nen atter kom fram var Atal trygg p\u00e5 den l\u00e5gare sn\u00f8en p\u00e5 fjellet, utan spor av verdsens gudar, eller av dei andre gudane.<\/p>\n\n\n\n

Det er no sagt i morkna, Nakotiske manuskript at Sanso ikkje fann anna enn ordlaus is og stein d\u00e5 han klatra Hateg-Kla i verdens unge dagar. Likevel, n\u00e5r menneska i Ultar og Nir og Hateg knuste redslene sine ved \u00e5 kliva det forgjorte berget om dagen p\u00e5 leit etter Barzai Vise, fann dei rista inn i den berre steinen av toppen eit merkeleg og syklopisk merke, femti m\u00e5l breitt, som om steinen hadde vore riven av ein stor titanmeisel. Og merket var sams med eit som l\u00e6rde men hadde skilt fr\u00e5 i dei nifse delane av det Nakotiske Manuskripta som var for gamle til \u00e5 lesast.<\/p>\n\n\n\n

Barzai Vise fann dei aldri, heller kunne ikkje den heilage presten Atal verta overtydd til \u00e5 beda for kvile i sjela. Dessutan, vil jamvel dagens folk I Ultar og Nir og Hateg ottast m\u00f8rkleggingar, og beda om natta n\u00e5r den bleike dampen l\u00f8yner fjelltinden og m\u00e5nen. Og over t\u00e5ka p\u00e5 Hateg-Kla, dansar stundom verdsens gudar nostalgisk; For dei veit at dei er trygge, og elskar \u00e5 koma fr\u00e5 ukjend Kadat i sky-skipa og leika p\u00e5 gamlem\u00e5ten, slik dei gjorde d\u00e5 jorda var ny og menneskja ikkje gav seg til \u00e5 klatra til utilgjengelege stadar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Opp\u00e5 den h\u00f8gste tinden i verda bur gudane av jorda, som ikkje lastar mennesket med \u00e5 seia at han hev sett dei. Andre fjell \u00e5tte dei f\u00f8r; Men flatmarksmenn kl\u00f8yvde seg st\u00f8tt over steinhaugar og sn\u00f8fonner, for so \u00e5 driva dei gamle gudane til h\u00f8gare og h\u00f8gare tindar til berre dei siste er att. N\u00e5r … <\/p>\n

Continue reading “Dei Andre Gudane”<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1629"}],"collection":[{"href":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1629"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1629\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1634,"href":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1629\/revisions\/1634"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/adrianaa.myds.me\/wordpress\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1629"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}